سلامت در فیلیپین
مراقبتهای بهداشتی در فیلیپین با مراکز بهداشتی خصوصی، عمومی و بارانگای (بسیاری در شهرداریهای روستایی) متفاوت است. بیشتر بار ملی مراقبتهای بهداشتی توسط ارائه دهندگان بهداشت خصوصی، با هزینه ای که توسط دولت یا توسط بیماران به دوش کشیده میشود، ارائه میشود.
سیستم مراقبتهای بهداشتی فیلیپین، ترکیبی از بخشهای دولتی و خصوصی، با چالشهایی در ارائه مراقبتهای عادلانه و جامع مواجه است. از لحاظ تاریخی ریشه در طب سنتی دارد و تحت تاثیر استعمار شکل گرفته است، این سیستم در حال حاضر یک چشم انداز را هدایت میکند که در آن ارائه دهندگان خصوصی بخش زیادی از بار را به دوش می کشند، با هزینههایی که توسط دولت یا بیماران انجام میشود.
تاریخچه مراقبتهای بهداشتی فیلیپین
مراقبتهای بهداشتی قبل از استعمار فیلیپین، قدمت آن به قرن 15th، با تمرکز بر داروهای گیاهی سنتی و اعتقاد به اتصال طبیعت. فیلیپینیها از گیاهان مختلفی برای اهداف دارویی استفاده میکردند: برگ های آنوناس برای سوء هاضمه، برگ های بتل و برگ های آجیل آرکا برای آسیبها و سامبونگ برای بیماری هایی مانند سنگ کلیه و فشار خون بالا.
گزارشهای اسپانیایی به دانش دارویی گسترده بومیان، از جمله پادزهرهای سمی موثر مانند دانههای ایگاسود، پوست پالانیگان و پوست باگوسابک اشاره کرد. با وجود این، اسپانیاییها معتقد به اعمال شیوههای مراقبتهای بهداشتی غربی بودند.
تکامل بهداشت عمومی
برای رسیدگی به بیماری های خارجی در فیلیپین، بیمارستان های اسپانیایی تاسیس شده اند که اغلب توسط راهبها مدیریت میشوند. بیمارستان رئال، اولین بیمارستان در فیلیپین در سال ۱۵۶۵ ساخته شده و بعد از آن به مانیل نقل مکان کرد که در آن توسط یک زلزله در سال ۱۸۶۳ نابود شد، در ابتدا تنها سربازان و ملوانان اسپانیایی، با چالشهای مالی و کارکنان مواجه بودند.
بیمارستان طبیعی، که توسط فرای خوان کلمنته در سال ۱۵۷۸ تاسیس شد، مراقبتهای پزشکی رایگان را به بومیان ارائه میداد، حمایت سلطنتی را دریافت میکرد و سایر موسسات را تامین میکرد. پس از آتش سوزی و هجوم جذامیهای ژاپنی، به بیمارستان سن لازارو تغییر نام داد که به دلیل تهاجم و استفاده نظامی، تخریبها را تحمل کرد. بیمارستان مدرن سن لازارو در حال حاضر در خیابان ریزال در مانیل واقع شده است، در زمینی که اعتقاد بر این است که توسط یک جذامی اهدا شده است.
در سال ۱۸۸۴، یک دستور سلطنتی، کمکهای پزشکی رایگان برای فقرا را که ناشی از اپیدمی وبای مانیل در سال ۱۸۸۲ بود، اجباری کرد. این امر منجر به مقرراتی شد که پزشکان شهرداری را ملزم به ارائه خدمات رایگان به خانوادههای فقیر میکرد.
- دولت انقلابی فیلیپین یک دفتر بهداشت عمومی تاسیس کرد.
- آمریکاییها در سال ۱۸۹۸ هیئت بهداشت تشکیل دادند.
- هیئت بهداشت در ابتدا بر مبارزه با آبله از طریق واکسیناسیون تمرکز کرد.
با وجود این تلاشها، بهداشت ضعیف و شیوع بیماری ها، از جمله طاعون و جذام ادامه یافت.
با وجود قصد قانون UHC برای بهبود مراقبت از همه، این سیستم همچنان پراکنده است، با تفاوتهای قابل توجهی در کیفیت خدمات و کمیت بین ثروتمندان و فقرا. عوامل موثر در این امر شامل بودجههای پایین، کمبود پرسنل که توسط مهاجرت پرستار تشدید میشود و غفلت تاریخی از جمعیتهای محروم است.
در مقایسه با کشورهای توسعه یافته، فیلیپین درصد نسبتا کمی از تولید ناخالص داخلی خود را به مراقبتهای بهداشتی اختصاص میدهد. رسیدگی به این چالشها در اولویت کاری ملت باقی مانده است.
این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارشهای چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی میشود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس
نظرات 0