Edukacja na Filipinach: kompleksowy przewodnik
Edukacja na Filipinach to ustrukturyzowany i ewoluujący system zaprojektowany tak, aby zaspokajać potrzeby różnorodnej populacji. Obecne ramy edukacji podstawowej są obowiązkowe i obejmują przedszkole, szkołę podstawową (klasy 1–6), szkołę średnią (klasy 7–10) oraz szkołę średnią (klasy 11–12). Ta kompleksowa struktura ma na celu dostarczenie podstawowej wiedzy i specjalistycznych umiejętności studentom na całym archipelagu.
Zarządzanie krajobrazem edukacyjnym jest podzielone na trzy główne agencje rządowe. Departament Edukacji (DepEd) nadzoruje edukację podstawową. W przypadku szkolnictwa wyższego Komisja ds. Szkolnictwa Wyższego (CHED) zarządza instytucjami szkolnictwa wyższego. Uzupełnieniem jest Technical Education and Skills Development Authority (TESDA), która reguluje kształcenie techniczne i zawodowe. Edukacja publiczna jest wspierana bezpośrednio przez krajowe fundusze rządowe.
Historyczne fundamenty edukacji filipińskiej
Korzenie nauki na Filipinach poprzedzają formalną edukację. W okresie przedkolonialnym edukacja była w dużej mierze zawodowa, nadzorowana przez rodziców lub specjalistów społeczności. Wiedza, w tym praktyki lecznicze, porady społeczne i narracje kulturowe, były przekazywane ustnie poprzez piosenki, opowieści i tańce. Niektóre społeczności korzystały z rodzimego systemu pisania znanego jako baybayin. Głównym celem tej wczesnej edukacji było zaszczepienie szacunku dla Bathali, posłuszeństwa wobec władzy i lojalności wobec klanu.
Formalna edukacja przybyła wraz z kolonizacją hiszpańską, administrowaną przede wszystkim przez zakony. Ci misjonarze założyli pierwsze szkoły i uniwersytety począwszy od XVI wieku. Augustynianie otworzyli szkołę parafialną w Cebu w 1565 roku, a następnie franciszkanie w 1577 roku. Jezuici założyli Universidad de San Ignacio w Manili w 1589 roku, co oznaczało początek formalnych instytucji szkolnictwa wyższego w kraju.
Nowoczesny krajobraz edukacyjny i zapisy
Dane rejestracyjne pokazują zasięg systemu edukacyjnego. W roku szkolnym 2022–2023 ponad 28 milionów uczniów zostało zapisanych do kształcenia podstawowego. W 2020 r. zarejestrowano około 32 mln uczniów w wieku od 5 do 24 lat. Choć wskaźniki ukończenia kształcenia podstawowego i średniego są stosunkowo wysokie, utrzymują się wyzwania. Wskaźniki kończenia nauki oraz bariery dla szkolnictwa wyższego i wyższego pozostają znaczące, szczególnie w przypadku studentów o niższych dochodach.
System obsługuje różne ścieżki uczenia się. Alternatywny system uczenia się zapewnia wsparcie młodzieży poza szkołą. Do 2023 r. 1,6 mln dzieci w wieku od 5 do 17 lat pozostało poza szkołą, podczas gdy 640.000 młodzieży pozaszkolnej uczestniczyło w Alternatywnym Systemie Uczenia się. Szkoły prywatne zachowują autonomię w projektowaniu programów nauczania, pod warunkiem, że przestrzegają obowiązujących przepisów i regulacji krajowych.
Aby poruszać się po filipińskim systemie edukacji, uczniowie i rodzice powinni zdawać sobie sprawę z następujących kluczowych elementów:
- Edukacja podstawowa jest obowiązkowa i obejmuje przedszkole poprzez starsze liceum.
- Szkolnictwo wyższe jest zarządzane przez CHED, a instytucje publiczne są klasyfikowane jako SUC i LCU.
- System obejmuje szkolenia zawodowe nadzorowane przez TESDA.
Trwające wysiłki mające na celu poprawę dostępu do edukacji i jakości pozostają kluczowym punktem zainteresowania decydentów, ponieważ naród kontynuuje rozwój kapitału ludzkiego.
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0