Służba zdrowia na Filipinach
Opieka zdrowotna na Filipinach różni się w zależności od prywatnych, publicznych i barangay ośrodków zdrowia (wiele w gminach wiejskich). Większość krajowego obciążenia opieką zdrowotną jest zapewniana przez prywatnych dostawców opieki zdrowotnej, przy czym koszty ponosi państwo lub pacjenci.
Filipiński system opieki zdrowotnej, mieszanka sektora publicznego i prywatnego, mierzy się z wyzwaniami w zapewnianiu sprawiedliwej i kompleksowej opieki. Historycznie zakorzeniony w tradycyjnej medycynie i ukształtowany przez wpływy kolonialne, system porusza się teraz w krajobrazie, w którym prywatni dostawcy ponoszą znaczne ciężary, z kosztami ponoszonymi przez państwo lub pacjentów.
Historia filipińskiej opieki zdrowotnej
Przedkolonialna opieka zdrowotna na Filipinach, datowana na 15 wiek, koncentrowała się na tradycyjnych lekach ziołowych i wierze w wzajemne powiązania natury. Filipińczycy używali różnych roślin do celów leczniczych: liści anonas na niestrawność, liści betel i orzechów areka na urazy, a sambong na dolegliwości takie jak kamienie nerkowe i nadciśnienie.
Hiszpańskie relacje odnotowały rozległą wiedzę medyczną tubylców, w tym skuteczne antidotum na truciznę, takie jak nasiona igasud, kora palanigan i kora bagosabak. Mimo to Hiszpanie wierzyli w narzucanie zachodnich praktyk zdrowotnych.
Ewolucja zdrowia publicznego
Aby poradzić sobie z obcymi chorobami na Filipinach, Hiszpanie założyli szpitale, często zarządzane przez zakonników. Szpital Real, pierwszy szpital na Filipinach zbudowany w Cebu w 1565 roku, a później przeniesiony do Manili, gdzie został zniszczony przez trzęsienie ziemi w 1863 roku, początkowo służył tylko hiszpańskim żołnierzom i marynarzom, stawiając czoła wyzwaniom finansowym i kadrowym.
Szpital de Naturales, założony przez Fray Juan Clemente w 1578 roku, zapewniał bezpłatną opiekę medyczną tubylcom, otrzymując królewski patronat i zaopatrując inne instytucje. Po pożarze i napływie japońskich trędowatych, został przemianowany na Hospital de San Lazaro, który zniósł rozbiórki z powodu inwazji i użycia wojskowego. Współczesny szpital San Lazaro znajduje się obecnie na Rizal Avenue w Manili, na ziemi, która prawdopodobnie została podarowana przez trędowatego.
W 1884 roku Order Królewski nakazał bezpłatną pomoc medyczną dla biednych, co zostało spowodowane epidemią cholery w Manili w 1882 roku. Doprowadziło to do regulacji wymagających od lekarzy miejskich świadczenia bezpłatnych usług dla ubogich rodzin.
- Filipiński rząd rewolucyjny ustanowił Biuro Zdrowia Publicznego.
- Amerykanie utworzyli Radę Zdrowia w 1898 roku.
- Rada Zdrowia początkowo koncentrowała się na zwalczaniu ospy poprzez szczepienia.
Mimo tych wysiłków utrzymywały się słabe warunki sanitarne i epidemie chorób, w tym plaga bubonowa i trąd.
Mimo zamiaru ustawy o UHC, aby poprawić opiekę dla wszystkich, system pozostaje fragmentaryczny, ze znaczącymi różnicami w jakości usług i ilości między bogatymi a biednymi. Czynniki przyczyniające się do tego to niskie budżety, niedobory kadrowe pogłębione przez migrację pielęgniarek oraz historyczne zaniedbanie populacji niedostatecznie obsłużonych.
W porównaniu z krajami rozwiniętymi, Filipiny przeznaczają stosunkowo niewielki procent swojego PKB na opiekę zdrowotną. Rozwiązanie tych wyzwań pozostaje priorytetem dla narodu.
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0