การดูแลสุขภาพในฟิลิปปินส์
การดูแลสุขภาพในฟิลิปปินส์แตกต่างกันไปตามศูนย์สุขภาพของเอกชน ภาครัฐ และบารังเกย์ (หลายแห่งในเขตเทศบาลชนบท) ภาระระดับชาติของการดูแลสุขภาพส่วนใหญ่จัดทำโดยผู้ให้บริการด้านสุขภาพเอกชน โดยมีค่าใช้จ่ายที่รัฐหรือผู้ป่วยต้องแบกรับ
ระบบการดูแลสุขภาพของฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่างหน่วยงานภาครัฐและเอกชน เผชิญกับความท้าทายในการให้การดูแลที่เท่าเทียมและครอบคลุม รากฐานทางประวัติศาสตร์ของการแพทย์แผนโบราณและหล่อหลอมด้วยอิทธิพลของอาณานิคม ตอนนี้ระบบนำทางภูมิทัศน์ที่ผู้ให้บริการเอกชนแบกรับภาระส่วนใหญ่ โดยมีค่าใช้จ่ายที่รัฐหรือผู้ป่วยต้องแบกรับ
ประวัติของการดูแลสุขภาพของฟิลิปปินส์
การดูแลสุขภาพก่อนยุคอาณานิคมของฟิลิปปินส์ ย้อนกลับไปในศตวรรษที่ 15 โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่การเยียวยาสมุนไพรแบบดั้งเดิมและความเชื่อในความเชื่อมโยงกันของธรรมชาติ ชาวฟิลิปปินส์ใช้พืชหลายชนิดเพื่อวัตถุประสงค์ในการรักษาโรค: ใบ anonas สำหรับอาหารไม่ย่อย, ใบบีเทลและถั่ว areca สำหรับการบาดเจ็บและ sambong สำหรับโรคเช่นนิ่วในไตและความดันโลหิตสูง
บัญชีภาษาสเปนตั้งข้อสังเกตถึงความรู้ทางยาที่กว้างขวางของชาวพื้นเมือง รวมถึงยาแก้พิษที่มีประสิทธิภาพ เช่น เมล็ดอิกาซุด เปลือกพาลานิแกน และเปลือกบาโกซาบัก อย่างไรก็ตาม ชาวสเปนเชื่อ ในการปฏิบัติด้านการดูแลสุขภาพแบบตะวันตก
วิวัฒนาการของสาธารณสุข
เพื่อจัดการกับโรคต่างประเทศในฟิลิปปินส์ โรงพยาบาลที่จัดตั้งขึ้นในสเปนซึ่งมักจัดการโดยนักบวชสังกัดคณะ โรงพยาบาล Real ซึ่งเป็นโรงพยาบาลแห่งแรกในฟิลิปปินส์ที่สร้างขึ้นในเซบูในปี ค.ศ. 1565 และต่อมาได้ย้ายไปยังกรุงมะนิลาซึ่งถูกทำลายโดยแผ่นดินไหวในปี ค.ศ. 1863 ในตอนแรกให้บริการเฉพาะทหารและกะลาสีชาวสเปนเท่านั้น โดยต้องเผชิญกับความท้าทายทางการเงินและเจ้าหน้าที่
Hospital de Naturales ก่อตั้งโดย Fray Juan Clemente ในปี 1578 ให้การรักษาพยาบาลฟรีแก่ชาวพื้นเมือง โดยได้รับพระราชูปถัมภ์และจัดหาสถาบันอื่นๆ หลังจากเกิดไฟไหม้และโรคเรื้อนญี่ปุ่นไหลบ่าเข้ามา จึงเปลี่ยนชื่อเป็นโรงพยาบาล เดอ ซาน ลาซาโร ซึ่งต้องทนกับการรื้อถอนเนื่องจากการรุกรานและการใช้กำลังทหาร ขณะนี้โรงพยาบาล San Lazaro ที่ทันสมัยตั้งอยู่บน Rizal Avenue ในกรุงมะนิลาบนที่ดินที่เชื่อว่าได้รับการบริจาคจากคนโรคเรื้อน
ในปี ค.ศ. 1884 พระราชโองการได้ออกคำสั่ง ให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์แก่ผู้ยากไร้ โดยได้รับแจ้งจากการแพร่ระบาดของอหิวาตกโรคในกรุงมะนิลาในปี ค.ศ. 1882 ซึ่งนำไปสู่กฎระเบียบที่กำหนดให้แพทย์ประจำเทศบาลต้องให้บริการฟรีแก่ครอบครัวที่ยากจน.
- รัฐบาลปฏิวัติฟิลิปปินส์ จัดตั้งสำนักสาธารณสุข
- ชาวอเมริกันก่อตั้งคณะกรรมการสุขภาพในปี 1898
- คณะกรรมการสุขภาพ เบื้องต้นเน้นการต่อสู้กับโรคฝีดาษผ่านการฉีดวัคซีน
แม้จะมีความพยายามเหล่านี้ การสุขาภิบาลที่ไม่ดีและการระบาดของโรคก็ยังคงมีอยู่ รวมถึงกาฬโรคและโรคเรื้อน
แม้จะมีเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติ UHC ในการปรับปรุงการดูแลทุกคน แต่ระบบยังคงกระจัดกระจาย โดยมีความเหลื่อมล้ำอย่างมีนัยสำคัญในด้านคุณภาพการบริการและปริมาณระหว่างคนร่ำรวยและคนยากจน ปัจจัยที่เอื้อต่อเรื่องนี้ ได้แก่ งบประมาณที่ต่ำ การขาดแคลนบุคลากรที่รุนแรงขึ้นจากการอพยพของพยาบาล และการละเลยในอดีตของประชากรที่ด้อยโอกาส
เมื่อเทียบกับประเทศที่พัฒนาขึ้น ฟิลิปปินส์ได้จัดสรรเปอร์เซ็นต์เล็กน้อยของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศให้กับสุขภาพสุขภาพ การรับมือกับความท้าทายเหล่านี้ ยังคงเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับประเทศ
บทความนี้เขียนโดยใช้ AI ช่วยจากรายงานข่าวหลายแหล่ง และผ่านการตรวจทานโดยบรรณาธิการตามหลักการบรรณาธิการของเรา มาตรฐานด้านบรรณาธิการ · แจ้งข่าวและติดต่อเรา
ความคิดเห็น 0