رفتن به محتوا
travel_transport

حمل و نقل ریلی در فیلیپین: مروری تاریخی و مدرن

اخبار فیلیپین تیم تحریریه · AI نوشته شده، تحت استانداردهای تحریریه ما بررسی شده است · · زمان مطالعه 5دقیقه مطالعه · بازدید 0 ·
نکتهٔ کلیدی — حمل و نقل ریلی در فیلیپین دارای سابقه ای طولانی است که به اواخر قرن ۱۹ بازمی‌گردد. در حالی که خدمات حمل و نقل تاریخی متوقف شده است، این شبکه در حال حاضر بر روی رفت و آمد و حمل و نقل مسافر شهری در سراسر لوزون تمرکز دارد.

حمل و نقل ریلی در فیلیپین دارای تاریخ غنی است که بیش از ۱۲۰ سال است. توسعه زیرساخت‌های راه آهن به طور رسمی با یک فرمان سلطنتی صادر شده توسط پادشاه آلفونسو XII از اسپانیا در تاریخ ۲۵ ژوئن ۱۸۷۵ آغاز شد. این فرمان به دفتر بازرس آثار عمومی فیلیپین دستور داد تا یک طرح کلی برای راه آهن در لوزون ایجاد کند که متعاقباً تصویب شد.

اولین راه آهن تجاری در سال ۱۸۹۲ پس از اولین ریل‌های راه آهن در سال ۱۸۹۱ رخ داد. این خط اولیه مانیل را به داگوپان متصل می‌کرد. پس از تسلط آمریکا، شرکت راه آهن و نور الکتریکی مانیل (Meralco) املاک را از Compañia de los Tranvias de Filipinas به دست آورد، که منجر به افتتاح اولین خط تراموای الکتریکی اجباری در مانیل در سال ۱۹۰۵ شد.

وضعیت عملیاتی فعلی و رد پای شبکه

امروزه شبکه راه آهن فیلیپین شامل دو خط رفت و آمد است که توسط راه آهن ملی فیلیپین (PNR) و سه خط حمل و نقل جمعی شهری مدیریت می‌شود که توسط اداره حمل و نقل ریلی سبک و شرکت حمل و نقل ریلی مترو اداره می‌شود. این خطوط منحصراً در داخل لوزون قرار دارند. این کشور در حال حاضر دارای ردپای راه آهن ۵۳۳.۱۴ کیلومتر است که ۱۲۹.۸۵ کیلومتر آن تا سال ۲۰۲۶ عملیاتی می‌شود. سرویس‌های حمل و نقل بار که زمانی در این کشور فعالیت می‌کردند، متوقف شده اند، اگرچه برنامه هایی برای بازگرداندن سرویس‌های حمل و نقل قدیمی و ساخت خطوط جدید وجود دارد.

دامنه عملیاتی این شبکه در کلانشهر مانیل و استان‌هایی مانند لاگونا و کزون در کنار خدمات رفت و آمد در منطقه بیکول متمرکز شده است. از لحاظ تاریخی، PNR خطوط راه آهن بین شهری را که از شمال به سن فرناندو، لا یونیون و جنوب به لگازپی در منطقه بیکول گسترش می‌یابد، به عنوان یک شریان حیاتی برای مردم و کالاها خدمت می‌کند.

چالش‌ها و توسعه آینده

کاهش شبکه راه آهن فیلیپین به عوامل متعددی از جمله جنگ جهانی دوم، فجایع طبیعی، کم خرجی و بی توجهی نسبت داده شده است. این کاهش در گزارش رقابت پذیری جهانی سال ۲۰۱۹ منعکس شده است، جایی که فیلیپین نمره کارایی پایینی برای خدمات قطار دریافت کرد. با وجود این چالش‌ها، دولت به طور فعال برای گسترش این شبکه تلاش می‌کند و برنامه هایی برای رسیدن به ۱۹۰۰ کیلومتر تا سال ۲۰۲۲ از طریق پروژه‌های متعدد در حال انجام دارد.

در حالی که شبکه PNR در درجه اول در خدمت مسافران و حمل و نقل مسافر منطقه ای است، عملیات تاریخی نیز شامل خطوط در جزایر Panay و Cebu است. علاوه بر این، راه آهن‌های صنعتی کوتاه که توسط کارخانه‌های قند اداره می‌شوند، مانند آنهایی که توسط شرکت هاوایی فیلیپین در جزیره نگروس اداره می‌شوند، نشان دهنده کاربردهای صنعتی قبلی فناوری راه آهن هستند.

برای مسافران و برنامه ریزان زیرساخت، درک وضعیت فعلی شبکه ضروری است. حقایق کلیدی عملیاتی عبارتند از:

  • این شبکه در حال حاضر ۱۲۹.۸۵ کیلومتر مسیر عملیاتی تا سال ۲۰۲۶ دارد.
  • این شبکه شامل دو خط رفت و آمد PNR و سه خط حمل و نقل عمومی شهری در لوزون است.
  • پروژه‌های توسعه دولتی با هدف مجموع طول شبکه از ۱,۹۰۰ کیلومتر تا سال ۲۰۲۲.

تلاش‌های احیای مداوم با هدف مدرن سازی سیستم و بازگرداندن اتصال ریلی جامع است که دهه‌های اولیه آن را مشخص می‌کند.

این مقاله با کمک هوش مصنوعی و بر پایهٔ گزارش‌های چند رسانهٔ خبری نوشته شده و طبق اصول تحریریهٔ ما توسط سردبیران بررسی می‌شود. استانداردهای تحریریه · ارسال خبر و تماس

این نوشته را چگونه یافتید؟

نظرات 0

اولین نظر را شما بگذارید

تماس با ما

← اخبار فیلیپین خانه
اخبار فیلیپین نوشته‌های جدید را با ایمیل دریافت کنیدمشترک شوید تا محتوای جدید را با ایمیل دریافت کنید. هر زمان می‌توانید اشتراک را لغو کنید.
این نوشته مفید بود؟با دوستان و شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید