Opodatkowanie na Filipinach
Polityka podatkowa na Filipinach jest regulowana głównie przez Konstytucję Filipin i trzy ustawy Republiki. Artykuł VI, sekcja 28 Konstytucji stanowi, że „zasada opodatkowania musi być jednolita i sprawiedliwa” oraz że „Kongres musi rozwijać progresywny system opodatkowania”.
Krajowy Kodeks Skarbów Wewnętrznych — uchwalony jako ustawa republikańska nr 8424 lub ustawa o reformie podatkowej z 1997 roku oraz późniejsze ustawy ją zmieniające; ustawa została ostatnio zmieniona ustawą republikańską nr 10963 lub ustawą o reformie podatkowej w zakresie przyspieszenia i integracji.
Podatki krajowe i lokalne
Ustawa krajowa: Krajowy Kodeks Skarbowy — uchwalona jako ustawa republikańska nr 8424 lub ustawa o reformie podatkowej z 1997 roku oraz późniejsze ustawy ją zmieniające; ustawa została ostatnio zmieniona ustawą republikańską nr 10963 lub ustawą o reformie podatkowej w zakresie przyspieszenia i integracji.
Ustawodawstwo lokalne: Głównymi źródłami dochodów jednostek samorządowych (LGU) są podatki pobierane na mocy ustawy republikańskiej nr 7160 lub kodeksu samorządowego z 1991 roku, a także podatki pochodzące z dochodów pobieranych na mocy rozporządzenia lokalnego.
Podatki nakładane na poziomie krajowym są pobierane przez Biuro Dochodów Wewnętrznych (BIR), podczas gdy te nakładane na poziomie lokalnym (tj. Prowincjonalnym, miejskim, miejskim, barangay) są pobierane przez lokalne biuro skarbowe.
Kontekst historyczny
W XVII i XVIII wieku gubernator generalny kierował rządem centralnym i lokalnym na Filipinach. System finansowy był zarządzany przez Intendanta Generalnego, z pomocą Głównego Królewskiego Księgowego (Contador de Resultas). Decyzje Contadora były ostateczne, chyba że zostały zmienione przez Radę Indii.
Poborem podatków zajmowali się lokalni urzędnicy: Governadorcillos, Alcaldes i Cabezas de Barangay.
Pierwsza ustawa o dochodach wewnętrznych (ustawa nr 1189 o Komisji Filipińskiej) na Filipinach została wzorowana na systemie amerykańskim. Został zatwierdzony 2 lipca 1904 przez Komisję Filipińską, a wszedł w życie 4 sierpnia 1904 roku. Kolejne ustawy zostały uchwalone w 1913, 1916 i 1917 roku.
Narodowy Kodeks Dochodów Wewnętrznych (NIRC) został ustanowiony jako Ustawa o Commonwealth nr 466 z 15 czerwca 1939 roku, obowiązująca od 1 lipca 1939 roku. W tym kodeksie odnotowano kilka poprawek na przestrzeni lat, takich jak Omnibus Tax Law w 1969 (RA 6110) NIRC z 1977 i 1986 roku, oraz inne dekrety prezydenckie i rozporządzenia wykonawcze, takie jak dekret prezydencki nr 8424, znany również jako „Ustawa o reformie podatkowej z 1997 roku”, zostały uchwalone 28 lipca 1997 roku. RA 8424 ustanowiło NIRC z 1997 roku, które jest obecnie podstawowym prawem podatkowym na Filipinach. Kodeks został szczególnie zmieniony podczas prezydentury Rodrigo Dutertego.
- Reguła opodatkowania jest jednolita i sprawiedliwa.
- Krajowy Kodeks Dochodów Wewnętrznych jest podstawowym prawem podatkowym.
- Jednostki samorządowe pobierają podatki zgodnie z Kodeksem Samorządowym z 1991 roku.
Ten artykuł powstał przy wsparciu AI na podstawie wielu doniesień medialnych i jest weryfikowany przez naszą redakcję zgodnie z zasadami redakcyjnymi. Standardy redakcyjne · Zgłoszenia i kontakt
Komentarze 0